¾«¶«Ó°ÊÓ

Vive Baudelaire! Dwieście lat poety przeklętego

9 kwietnia 2021 roku obchodzimy dwusetną rocznicę urodzin francuskiego poety i krytyka, Charlesa Baudelaire’a. Z tej okazji Koło Naukowe Romanistów przy współpracy z panią profesor Anitą Staroń przygotowało projekt inspirowany twórczością pisarza. W serii postów na Instagramie przedstawiłyśmy cytaty ilustrujące jego krytyczne spojrzenie na poezję i sztukę, jak i relacje z rodzicami, ukryte w listach z przed lat. Chcąc przybliżyć jego twórczość przygotowałyśmy również film z interpretacjami utworów opatrzonymi komentarzem. Nagranie dostępne jest pod linkiem:

Całość dopełniają fotografie – część z nich ozdobiła nasz instagramowy profil, całą kolekcję prezentujemy poniżej. Mamy nadzieje, że ten projekt przypadnie do gustu miłośnikom dziewiętnastowiecznej literatury, a innych zachęci do jej odkrywania.

 

Opublikowano: 09 kwietnia 2021

W projekcie udział wzięły:
prof. Anita Staroń – komentarz, Spleen LXXVIII
Justyna Tomecka – muzyczna interpretacja ³¢â€™H´Ç°ù±ô´Ç²µ±ð
Klaudia Kościan – zdjęcia, Le Coucher du soleil romantique
Eliza Sasin – tekst, N’importe où hors du monde
Aleksandra Kaźmierczak – Correspondances
Paulina Materka – Une Chargone
Dominika KucaÅ‚a – ³¢â€™Ã‰t°ù²¹²Ô²µ±ð°ù
Aleksandra Dziedzińska – La Voix
Julia Wojdera – La Mort des amants
 
Obcy, samotny, na wskroś przepełniony melancholią. Smutny dandys w czarnym płaszczu, lakierkach i czerwonym krawacie ściera rewolucyjny proch z różowych rękawiczek. Zatracony w życiu paryskiej bohemy gardzi konwenansami, normami, odrzuca materializm i tęsknie spogląda w niebo, które wygląda zupełnie inaczej, kiedy patrzy się na nie przez zamknięte okna hotelu Pimodan. Im bliżej jest ludzi, tym dalej pragnie uciec. Niegdysiejsza podróż, indyjskie fiasko, budzi miłość do morza i słońca, uwrażliwia na egzotykę, która, będąc tak odległą, sprawia wrażenie nie z tego, a z wytęsknionego świata. W porcie znajduje dusza ostoję wśród innych uciekinierów – ptaków, zegarów, fal, gwiazd, wiatrów i flar światła. One wołają, by upajać się, by odurzać się – winem, poezją lub cnotą. Ruszyć w podróż. Zerwać diabelskie nici – głupotę, grzech, błędy, lubieżność, chciwość. Niewolniczym pętom nudy nie dać opleść świata.

Opublikowano: Weronika Lesiak

CENTRUM ANALIZ, MODELOWANIA I NAUK OBLICZENIOWYCH (CAMINO)
E: camino@uni.lodz.pl

Projekt Multiportalu U� współfinansowany z funduszy Unii Europejskiej w ramach konkursu NCBR