鈥楿cz臋 si臋 angielskiego鈥� - powiedzia艂a do mnie w zupe艂nie obcym w贸wczas j臋zyku zielono-granatowa ok艂adka mojego pierwszego podr臋cznika dobre trzydzie艣ci lat temu. Zapami臋ta艂em. Uzna艂em, 偶e brzmi przyzwoicie, a 偶e zmiany toleruj臋 nie najlepiej, poza skre艣leniem 鈥榮i臋鈥� na wi臋cej udoskonale艅 nie uda艂o mi si臋 od tamtego czasu zdoby膰. Zosta艂o wi臋c, tyle 偶e bez 鈥榮i臋.鈥� Ucz臋 angielskiego. Si臋 wci膮偶 troch臋 te偶, ale dominuje jednak wariant bez 鈥榮i臋鈥�. S膮 tacy, kt贸rzy twierdz膮, 偶e wiem, co robi臋. Raczej im wierz臋, cho膰 nie bezkrytycznie. Obi艂o mi si臋 te偶 o uszy, 偶e moje zaj臋cia s膮 solidnie przygotowane, ciekawe i 偶e si臋 mo偶na sporo nauczy膰. Z grzeczno艣ci nie wdaj臋 si臋 w polemik臋. Swoj膮 prac臋 domow膮 staram si臋 zawsze odrobi膰.
A po odrobieniu czas po艣wi臋cam r贸偶nym kulturalno-nieo艣wiatowym aktywno艣ciom, cho膰 angielski z twarz膮 Alexa Turnera, czaszk膮 Damiena Hirsta, ruchami Jarvisa Cockera, krokiem Johna Cleese鈥檃, g艂osem Lemmiego Kilmistera i zwiewn膮 powierzchowno艣ci膮 Sally Hawkins z 'Happy-go-lucky' zawsze mi towarzyszy.