Rozdzia艂 dotycz膮cy Mi臋dzynarodowego Festiwalu Teatralnego Retroperspektywy organizowanego przez Teatr Chorea, kt贸rego szefem jest Tomasz Rodowicz, to nie do ko艅ca historiozoficzna anegdota z festiwalowej rzeczywisto艣ci, lecz raczej bardzo intymna rozmowa z tw贸rcami, wprowadzaj膮ca czytelnika w przestrze艅 艣wiadomego wsp贸艂uczestnictwa. To poznawanie teatru od tej drugiej (poza faktograficznej) strony, to u艣wiadamianie sobie, 偶e jest to bardzo rozbudowany, wieloelementowy i trudny proces a przy tym niezwykle ulotny, efemeryczny, powstaj膮cy zawsze tylko 鈥瀗a chwil臋鈥�, wy艂膮cznie w momencie scenicznej realizacji. To wydarzenie oparte na wyj膮tkowym rodzaju energii, na emocjonalnej dominacji, wynikaj膮cej z braku oboj臋tno艣ci wobec tego co dzieje si臋 pomi臋dzy tw贸rc膮 a odbiorc膮. To teatr 偶ywy, prawdziwy zak艂adaj膮cy udzia艂, zaanga偶owanie, 艣wiadomo艣膰. Nie ma teatru bez 鈥瀗atkni臋cia鈥� si臋 na obserwatora, nawet na tego 鈥瀦 pozoru鈥� oboj臋tnego. Z pozoru, gdy偶 do teatru nie przychodzi si臋 przypadkiem, ka偶dy wybiera si臋 do teatru 鈥� zatem jest to kwestia decyzji, a za decyzjami stoj膮 konsekwencje, czasem dramatyczne, zawsze nie艂atwo weryfikowalne, na pewno nieoboj臋tne. To spotkanie, mimo 偶e czasem wymuszane festiwalowym blichtrem, wci膮偶 pozostaje spotkaniem, w kt贸rym naruszona jest nasza intymno艣膰. W teatrze konformizm wyrzucany jest na margines, na rzecz uczestnictwa, kt贸re nadaje tej relacji 鈥瀘sobisty ton鈥�. St膮d owa decyzyjno艣膰 鈥� determinuj膮ca nasz膮 uwag臋, kieruj膮ca nasze skupienie na cz艂owieka, kt贸ry chce z nami rozmawia膰, za pomoc膮 wydawa艂oby si臋 鈥瀘bcych鈥� narz臋dzi: nieswojego teksu/s艂owa, nieswojego ubioru/kostiumu, w wykreowanej rzeczywisto艣ci/dekoracjach/na scenie, ale za to z pe艂nym szczerej emocji oddaniem.
Tak zreszt膮 zaczyna si臋 historia 鈥� opisywanego w 鈥� 艁贸dzkiego Przegl膮du Teatr贸w Amatorskich, w艂a艣nie od idei (kt贸rej or臋downikiem by艂 nie偶yj膮cy ju偶 adorator 艁贸PTA'y - Marian Glinkowski) zak艂adaj膮cej, 偶e podstawow膮 zasad膮 teatru amatorskiego jest emocjonalna szczero艣膰 i prawda (cz臋sto przes艂aniaj膮ca warsztatowe mankamenty), bo tylko prawda ma realny wp艂yw na g艂臋bok膮 przemian臋 m艂odych tw贸rc贸w.
Zatem w teatrze najwa偶niejsze s膮: prawda spotkania z drugim cz艂owiekiem i zwi膮zane z nim emocje, tylko wtedy mo偶e powsta膰 szczera relacja. A co z widzem oczekuj膮cym, nieco zepsutym praktyk膮, wiedz膮 rozpoznania? Wydaje si臋, 偶e teatr mo偶e ka偶dego uwie艣膰, je艣li tylko na scenie rozegra si臋 co艣 prawdziwego, 艣wiadomego a przez to autentycznego. Wierz臋, 偶e wci膮偶 mo偶na do艣wiadczy膰 tego zjawiska 鈥� tutaj wskazuj臋 na niezawodow膮 scen臋 - tam (wydaje si臋) odbywaj膮 si臋 jeszcze jakiekolwiek poszukiwania aktualno艣ci.
Wi臋cej tekst贸w tego autora znajdziesz .